دوما : تا اطلاع ثانوی دوما ندارد.
میخوام یه خاطره از دبستانم براتون میگم تا یه وقت یه بچه دوم دبستانی رو دست کم نگیرید.
همینطور که عرض کردم دوم دبستان بودمو از بچه زرنگای کلاس به حساب میومدم.
یادمه معلم ما یه خانمی بود به نام خانم قنواتی (البته سال دوم دبستان ما 4 معلم عوض کردیم بعد از ایشون) خیلی خوش اخلاقو مهربون ولی بد که میکرد این بود بچه هارو با توجه به قوی و ضعیف بودن ار نظر درسی جدا میکرد از هم.
من همیشه قسمت زرنگا مینشتم و نشستن توی قستم تنبلا کلا برام یه کابوس بود.
این کابوس با من بود تا اینکه یه روز معلم اومد تو کلاسو گفت بچه ها همه برید تو حیاط مدرسه بشینید امتحان ریاضی دارید.
یادم نمیاد که من نخونده بودم یا اینکه من از امتحان بی خبر بودم یا من من خبر نداشتم…
و از اونجایی که مثل همین الان که دارم توی دانشگاه تحصیل میکن شب امتحانی بودم هیچی از درس جدید بلد نبودم.
به هر حال رفتمو مثل بقیه تو حیاط مدرسه رو زمین نشستمو یه مداد نو از تو کیفم در اوردم.
برگه ها که تقسیم شد بین همه دیدم ای وای…
=2-7
=5-8
اینا که همه تفریق هستن و من فقط جعع کردنو بلد بودم
زود یه فکر بکر زد به سرم
نوک مدادمو تیز کردم مدادو محکم تو دستم گرفتمو با کشیدن یه خط افقی روی خط عمودی تفریق معادله رو تغیر دادم.
و با خیال راحت تمام سوالارو جواب دادم تا آخر.
آخر برگه سوال ها هم که نوشته بود خسته نباشید منم نوشتم شما هم خسته نباشید برای رد گم کنی (خدا شاهده).
نمره ها که اعلام شد دیدم 20 گرفتم.
نمیدونم معلم متوجه شد یا نه ولی من نمرمو گرفتم.
(میدونم که توجه شد)
پیش خودم گفتم حتما فهمیده و به پدر و مادرم گفته ولی الان که ازشون میپرسم میگن ما که چیزی یادمون نمیاد.
کلن دیدم نسبت به ریاضایت تغیر کرد.
ولی دیگه از این روش استفاده نکردم.
بیخودی نیست که بابام از بچگی صدام میکنه ایکیوسان.
دیدگاه های تازه